Yağlı boya fırçası, boyayı tuvale taşıyan ve resmin karakterini doğrudan belirleyen temel malzemedir. Sıradan bir fırçadan farkı, yağlı boyanın ağır kıvamına ve çözücülere dayanacak şekilde üretilmesidir. İyi bir yağlı boya fırçası boyayı yeterince tutar, kontrollü şekilde bırakır ve tekrar tekrar temizlenmeye rağmen formunu korur.

Fırçalar kıl türüne göre iki ana gruba ayrılır: doğal ve sentetik. Doğal kıllı fırçaların en bilineni domuz kılı (bristle) fırçalardır; sert yapılarıyla kalın boyayı rahat taşır ve tuval üzerinde fırça izini görünür bırakır. Bu iz, yağlı boyaya özgü dokulu görünümün de kaynağıdır. Samur gibi yumuşak doğal kıllar ise iz bırakmadan sürüldüğü için pürüzsüz yüzeyler, ince detaylar ve yumuşak renk geçişlerinde tercih edilir. Sentetik fırçalar ise naylon veya polyester liflerden üretilir; dayanıklı, kolay temizlenen ve ekonomik bir alternatif olarak hem sert hem yumuşak yapıda bulunabilir.

Uç biçimi de en az kıl türü kadar önemlidir. Yassı (flat) fırçalar geniş alanları hızla kapatır ve keskin kenarlar oluşturur. Yuvarlak (round) fırçalar çizgi ve detay çalışmalarına uygundur. Kedi dili (filbert) fırçalar, yassı ile yuvarlağın karışımı oval uçlarıyla yumuşak geçişlerde çok yönlü kullanım sunar. Yelpaze (fan) fırçalar renkleri harmanlamak, bulut ve yaprak dokuları oluşturmak için kullanılır. Fırça sapındaki numara büyüdükçe fırça da büyür; tuval boyutuna uygun numara seçmek, hem zaman kazandırır hem de resmin bütününe odaklanmayı kolaylaştırır.

Yeni başlayanlar için kalabalık setler cazip görünse de pratikte az sayıda, kaliteli ve birbirini tamamlayan fırçalarla çalışmak daha verimlidir. Zemini kapatmak için bir büyük yassı, ara çalışmalar için birkaç orta boy kedi dili veya yassı ve detaylar için bir yuvarlak fırça, çoğu başlangıç çalışması için yeterlidir. Fırça alırken ambalajında yağlı boyaya uygunluk ibaresini aramak gerekir; suluboya fırçaları yağlı boyanın ağırlığını taşıyamaz ve çözücülerde hızla bozulur.